Verfspatten

vlekken krijgen

vorm

vrouwenhoofden

verleidelijk

vol verwachting

vreemd

een zeepbel

een illusie

Lea De Vos

KROON

Tachtig is maar een getal.
Een rond zelfs.
Tachtig worden is dan ook geen wereldschokkende gebeurtenis.
Maar toch, dacht Lea De Vos.
In december is het voor haar zover.
Waarom dan niet een kroon op mijn werk zetten?
En ze voegde de daad bij het woord.

Haar werk: aquarellen schilderen.
Na een rijk gevuld leven dat er in de verste verte niet op wees hoe die kroon er zou uitzien.
Kleurrijk was het allemaal wel.
Koken op televisie in zwart-wit, nu ja.
Dames en heren van fraaie basiskleding voorzien en, tussen de bedrijven door, ook van
heerlijk brood en gebak.
Tot op vandaag kan men bij haar terecht voor een uitgebreid assortiment aan
Zwitserse cosmetica en verzorgingsproducten.

Dat aquarellen was dus een late roeping.

Haar geduldige mentor Werner De Wree leerde haar de knepen van het vak.
Haar oeuvre vult dus niet meteen een boekenkast aan catalogi.
En wie er gedurfde innovaties of choquerende ideeën in zoekt, is eraan voor de moeite.
Wie goed kijkt, ziet vooral de artiest.
Ziet vrouwen die haar om een of andere reden fascineren.
Die lef, hoogmoed, geheimzinnigheid, levenswijsheid en schoonheid verbeelden en uitstralen.

Vrouwen die ons soms tegemoet treden uit vroegere tijden, toen het zwakke geslacht
haar sterkte toonde, en het zich eindelijk frivool kon ontdoen van knellende regels en heersende moraal.
En van kleding.
Kortom, vrouwen waarin ze zich herkent.

En die abstracte schilderijen en landschappen dan?
Goethe mocht dan wel beweren dat de ware meester zich toont in de beperking.
Maar beperking is niet echt aan Lea De Vos besteed.
Buiten de eigen wereld zijn de bronnen van inspiratie trouwens eindeloos.

Een kroon op haar werk?
Dat maakt ú uit.
Haar kritische kroongetuige.